|
Kaapverdië augustus 2004
Reisimpressies uit een dagboek
Vanuit Ribeira Brava naar São Nicolau
Onze eerste wandeling! Om 8.00 uur staan we op de markt, op zoek naar een aluguer , een gedeelde taxi, die ons naar een beginpunt voor de berg Monte Gordo kan brengen. Helaas, maar nu even niet. Dus we lopen de grote ronde:
Ribeira Brava - Calecão - Cabecalinha - Cachacão - Ribeira Brava. Zware beklimming van zo'n 700 m in de zon bij 30 graden Celsius. Droge aarde, veel waterplaatsen waar mensen iedere dag water komen halen met felgekleurde jerrycans. Zodra ze die jerrycans op hun hoofd balanceren, krijg je onmiddellijk een sterk Afrikaans gevoel. Droge aarde, bergachtig terrein, veel kale bergen, af en toe een drakenboompje of tamarinde, veel wegen met kinderkopjes en zand. Veel supermarktjes annex barretjes onderweg. Weinig te koop, olie, azijn, meel, melkpoeder, rijst... Het is toch wel armoedig hier.
Pensão Alice
Dit pension staat in de boekjes als "eccentric". Met zo'n omschrijving spitsen wij onze oren. Laten we hier een kijkje nemen. En excentriek lijkt een aardige omschrijving. Een ouderwets winkeltje met vage spullen beneden, met een oudere dame (who is Alice?) die geen Engels spreekt. Een Portugees/Creools sprekend mannetje neemt ons mee naar boven, via allerlei vage ruimtes, gangetjes met mooie kleuren en planten naar ons eenvoudige kamertje. Smal bed, smoezelige douche en toilet. Wel twee tegenover elkaar gelegen ramen met horren en een gigantische ventilator aan het plafond. Die horren zijn wel prettig, want we krabben ons rot aan allerlei vreemde bultjes en eczeempjes sinds we op Cabo Verde zijn.
's Nachts begint het te regenen (na weken droogte), donder en bliksem wisselen elkaar af. We doen geen oog dicht door de herrie van de veel te grote ventilator en al dit natuurgeweld. 's Ochtends blijkt onze kamer omgetoverd tot een zwembad met rode modder. Toch maar het raam dichtdoen de volgende keer...
Tarrafal São Nicolau
We nemen een taxi (open pick up truck) over een hele slechte weg naar Ribeira da Prata. Het is wel een uur rijden langs de afgronden, maar met de warme wind door je haren is het toch een heerlijk tochtje. Onderweg is het een uitstappen, instappen, laden, lossen, geiten, deuren, van alles gaat mee. Een grote emmer mayonaise wordt in de brandende zon gezet. Er worden gebaren gemaakt en gezwaaid naar een huis verderop 'hier staat ie'. We wandelen rond in de omgeving van Ribeira da Prata. Het is een prachtig bergdorp, doet oorspronkelijk aan. Duidelijke 'cobblestone' paden en gelukkig niet al te glibberig na al die regen. Onderweg zien we een varken dat geslacht wordt, we worden onmiddellijk uitgenodigd om 's avonds mee te doen aan de barbecue. Eenmaal op de aluguer plaats, komt er geen taxi langs, maar wel een spiksplinternieuwe auto met een zekere José. Hij is een vriend van Michael die we net hebben ontmoet in het dorpscafé. De Kaapverdische José woont nu in Rotterdam en is op vakantie in zijn geboorteland waar hij uiteindelijk weer terug wil keren. José biedt ons nu een lift aan. Zichtbaar trots laat hij ons zijn nog niet complete nieuwe betonnen huis zien. Daarnaast heeft hij nog plannen voor een disco op het strand. Uitbundig enthousiasme. We rijden uiteindelijk onder de luide tonen van "een bossie, een bossie, een bossie rode rozen" met alle raampjes open en veel publieke belangstelling het dorp Tarrafel weer in... Geweldige mensen wonen hier!
Santo Antão
We nemen een taxi van Porto do Sol naar Corva om van daaruit een aanbevolen wandeling te maken. Helaas, bijna in de krater van Paul aangekomen krijgen we een lekke band. We laten Cecilio, onze taxichauffeur achter en lopen de krater in. Er wordt van alles verbouwd. Allemaal kleine stukjes land, koeien die de schaduw opzoeken, geiten, waterplaatsen, huizen. Dan naar boven, over de rand waar we niets zien door de wolken. Toch wel apart met af en toe een doorkomend topje. Ik ben heel blij met mijn bergwandelschoenen, we passeren enkele lastige erosiestukjes en smalle richeltjes. Daarna een prachtig vruchtbaar dal. Veel kool, papaja, mango, kokosnotenpalmen, maïs en suikerriet (voor het maken van de plaatselijke rum: grogue). Mooie kleine dorpjes, bredere en smallere paadjes, ook veel bananenplanten die samen een soort haag vormen. Daarnaast kleine winkeltjes annex cafeetjes waar je fanta, cola of een lokaal perensapje kunt kopen.
Heerlijke wandeling.
Conclusie:
Het zijn fantastische eilanden, zeer geschikt om te wandelen, wel armoediger dan verwacht. Het eten is eenzijdig, maar de mensen zijn zeer gastvrij en de natuur is zeer afwisselend. Vooral Santo Antão is qua landschap adembenemend.
Wellicht gaan we nog een keer terug. Er zijn nog meer eilanden te ontdekken.
Petra Jansen
Zwolle
Terug naar het overzicht
|